Maar jij Hangt met de Juiste Mensen.

Als je iets nieuws uitprobeert dat net iets verder gaat dan het hebben van een nieuwe sportclub, kun je er vergif op innemen dat je omgeving daar het zijne van denkt. En als je geluk hebt, krijg je dat ook nog van ze te horen. Ik heb dat geluk. En ben ondertussen aardig getraind geraakt in het opvangen van de eerste reacties over het één of ander. 

‘zou je dat nou wel doen?’ ‘wat als mensen echt geld terug willen na zes weken?’ ‘ik vind het wel een vaag plan’ ‘wat heb je daar nou eigenlijk aan?’ Maar ook ‘wat ben jij dapper!’ ‘ik zou nooit doen wat jij doet’ ‘ik hoop dat het werken gaat’ ‘het zou goed zijn als de wereld dit ziet.‘ Ik hoor ze. En ik beluister ze. En soms maak ik me er druk om, eerlijk is eerlijk.

De truck is om zó content met jezelf te zijn dat je je autonomie overeind houdt en tevens verbonden blijft. Beiden op hetzelfde moment. Het ik binnen de wij. Een lastig klusje, voor welk werelddeel dan ook. In Azië, het Midden Oosten en Zuid Amerika ligt de focus zoveel op de ‘wij’ dat het ‘ik’ er vaak bij inschiet. In Europa is dat dan net weer andersom. Althans, de Zuid Europeanen kunnen er natuurlijk ook wat van. Langzaam bewegen we met z’n allen naar een soort van middenin. Wij in de ik. En andersom.

Ik kijk uit naar die dag. Als ik ons iets wens is het dat: Een balans. Lijkt me een weldaad. Maar goed. Toen kwam dus ondertussen dit plan voorbij. Of eigenlijk experiment. Een ik-ga-dat-even-doen. En nu ligt het experiment in de wereld-van-ons-allen. Daar waar de dingen gebeuren omdat dat interactie heet. Ik monitor de eerste periode extra veel. Dat doe ik altijd bij nieuwe dingen. Dan hoef je later minder aan te passen omdat je het al hebt kunnen voorzien. Altijd handig voor gemakzuchtige mensen zoals ik.

Het leek mij om diezelfde reden dan ook meteen maar een goed idee om nog wat meer zaken te testen. Dus toen ik afgelopen week op het podium voor zo’n honderd decanen en studieloopbaancoaches stond en tijdens de opening mijn eigen website op het grote scherm achter me zag,  viel me opeens het woord ‘Processor’ op. Er was me ontschoten dat ik dat zo prominent op mijn site had staan. Mij ‘Processor’ noemen is namelijk veel logischer voor alles dat ik doe, dan trainer, facilitator of coach. Ik had het tussen-neus-en-lippen door overal veranderd en was het alweer vergeten. Ongemerkt was ik getransformeerd naar Processor en dat stond nu publiekelijk 10x10m op een scherm aan de muur. Hmm. Misschien toch maar iets over zeggen dan. Vooral met al die decanen in de zaal…

Ruim twintig minuten heb ik besteed aan de reis die me uiteindelijk tot deze titel bracht. Gelukkig had ik een uur, dus het kon wat leien. In diezelfde flow had ik al eerder besloten om all focus op mensen te richten. Op het wie-achter-het-wat. Leek me functioneel bij decanen in de 21ste eeuw. Ik sprong van de ene persoon naar de andere, van de ene theorie naar de andere, van het ene project met mensen naar het andere project met mensen. Kortom; alles draaide om mensen. En dat mensen op hun zestiende niet hoeven te weten waar ze op hun veertigste zijn.

Na de lezing ontstonden er verschillende gesprekken. Waarbij de kernvraag regelmatig ronddraaide naar de vraag waarom ik dit soort dingen ‘kan’ een ander niet. Zelf zie ik dit volkomen anders, maar het is ook goed om zo nu en dan te geloven wat een ander over je denkt. “Jij hangt met de Juiste Mensen” zei een man opeens. Hoewel ik een glimlach toen niet kon onderdrukken (omdat ik aan al die lieve mensen dacht die ik ken), dwarrelt de tekst al een paar dagen in mijn brein. Ik hang namelijk helemaal niet met de ‘juiste mensen’. Natuurlijk zit ik in bubbels, net als wij allemaal. Maar ik stap ook regelmatig uit bubbels, om weer andere bubbels te verkennen. Op sommige plekken ben ik een zoekende waar anderen vinders zijn. Maar ik kom ook op plekken waar anderen zoeken en ik alles al gevonden heb. Het ‘ik’ in de ‘wij’ en vice versa maakt dat er altijd ‘Juiste Mensen’ zijn. En ik geloof stellig dat dat voor iedereen zo geldt.

Wij zijn allemaal de Juiste Mensen. Echter, niet allemaal op hetzelfde moment.

In diezelfde lijn is mijn nieuwe label ontstaan. En heb ik DE VALLENDE KWARTJES FACTUUR bedacht: Zes weken na een creatieve sessie ontvangt de opdrachtgever een tweede factuur waarop hij waarde mag toevoegen of terugvragen. Omdat je namelijk best een ‘Juist Mens’ kunt zijn, maar nooit van tevoren weet op welk moment daar waarde aan toegekend wordt. De Juiste Mensen kennen, moet ook nog maken dat je naar de Juiste Plek toe wandelt en daar op het Juiste Moment je ding doet. Dat gezien wordt door de andere Juiste Mensen op het Juiste Moment. Om dit te helpen creëerde ik gewoon twee momenten. Dan is er vast altijd eentje de Juiste. Een beetje een vaag plan inderdaad. Maar de mens moet ook iets overhouden om over na te denken. 😉

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s