FOOTPRINTS

IMG_20180128_121002_056

Op de BETT drong het opeens tot me door. Terwijl ik op de ‘Educational Tech Show‘ in Londen rondwandelde en de technologische toekomst me voorbij raasde, werd het zo klaar als een klontje. Alles passen we aan, behalve ons waarderingssysteem. Nog steeds is het zo dat de rijken het rijkst blijven en de armen het armst. Noem me naïef, maar ik vind dat gek. 

Ik weet hoe macht werkt. Dat is het punt niet. Ik weet alleen niet waarom we het wereldwijd niet aandurven om onze waardensystemen om te keren, te draaien, te bewegen en te (k)raken. We schrijven er boeken over vol, maken kunst en theater om misstanden aan het licht te brengen, we gaan de straat op; om te roepen dat het anders ‘moet’. En we vergeten dat we vandaag al beginnen kunnen.

Ik weet het antwoord ook niet precies. Maar ik kan wel iets doen om dichterbij het antwoord te komen. En toen zag ik dit bord. ‘How long do footprints on the moon last?‘ stond er op. Ik lees wel vaker iets. Dan knik ik eens, of zucht. Of doe niks. En nu bleef ik staan. Midden in de drukte van de beurs. ‘How long do footprints on the moon last?‘ Een paar meter naast de tekst speelde een meisje van twee met glitterzand. Ze zat er onder, van top tot teen. Haar ouders glimlachend van de smeerboel die hun thuis te wachten stond. En weer die zin. ‘How long do footprints on the moon last?’

Ik weet het niet. Ik weet alleen dat we er niet achter kom, door op de bank te blijven wachten. Dan ziet morgen er nog net zo uit als vandaag. De toekomst is dat wat we vandaag ervaren. Elke stap onderweg naar iets anders, brengt ons dichterbij nieuwe ontdekkingen en andere plaatsen. We komen er alleen door te gaan in plaats van te blijven, al weten we niets.

Het magische van een voetafdruk is enorm. Met elke stap die je zet laat je een verhaal achter. Wij allemaal, zelfs mieren en lieveheersbeestjes creëren verhalen met elke stap die ze zetten. Zo ligt de aarde vol voetafdrukken waar levens aan gekoppeld zijn, die in een windvlaag aan ons voorbij trekken. Soms is dat fijn, we willen niet alles onthouden. We willen verwaaien en vergeten. Maar op andere momenten wijst een wandeling ons de weg naar een nieuwe werkelijkheid, zonder dat we weten waar het eindigt. Met elke voetstap een ontdekking erbij.

In dit ‘project’ (als je het al zo kunt noemen) ga ik het experiment aan met ons waardensysteem. Hoe we dat nu namelijk doen, is buitengewoon onpraktisch. Tijd is al jaren een slechte graadmeter voor succes. Een merknaam is dat ook. Toch werken we volgens uurtje-factuurtje en geven we mensen met een bekende naam meer geld dan anderen. Of hechten we meer waarde aan de wijsheid van een veertigjarige dan wat een negentienjarige ons te vertellen heeft. Het is absurd.

Ik ben in de gelukkige omstandigheden dat me regelmatig gevraagd wordt of ik MT’s, directies, bestuurders of organisaties wil inspireren. Ik weet van tevoren nooít wat dat waard is. Bovendien vallen sommige kwartjes pas zes weken later bij de betrokkenen en dan ben ik allang weer ergens anders. De komende maanden vraag ik deze organisaties of ze als pilot mee willen doen in een waardebepaling los van tijd. En we gaan zien wat het ons brengt…